Po 1917 roku nie wyemigrowała z Rosji. Podzieliła życie własnego narodu także niezależnych twórców w środku totalitarnym ustroju. Osobiście nie była więziona, tymczasem dotknęło ją to przez taki wkład wielu jej bliskich – rozstrzelanego Gumilowa, aresztowanego, zwalnianego, osadzanego w środku obozach jedynego syna także trzeciego męża, zmarłego w końcu w środku obozie, aresztowanego na jej oczach Osipa Mandelsztama. W latach 1923-1940 nie ukazywały się właściwie żadnej jej publikacje. Dotkliwie przeżyła zupa (1935) aresztowania syna również męża (zwolniono ich po tygodniu), tudzież od tego czasu drugie (1938) syna, skazanego niebawem wewnątrz pierwszej instancji na 10 lat obozu, natomiast wreszcie na lat 5.
W okresie od chwili 1922 do 1940 roku faktycznie uprzedni zakazane jej poetyckie publikacje. Jako nieproletariacka poetka została w środku 1925 roku wykluczona z Leningradzkiego Oddziału Wszechrosyjskiego Związku Pisarzy. W tym okresie jeszcze tworzyła, jednak większość tych utworów zaginęła. Znajduje też nowe zapędy – inkwizycja twórczości Puszkina także architektury Petersburga. Sporadycznie wygłasza na te tematy wykłady. Nieregularnie występuje też na wieczorach poetyckich. Wykonuje przekłady dzieł z zakresu sztuki.
Według wspomnień Kornieja Czukowskiego Achmatowa w środku tym okresie opowiadała mu o żądaniach redakcji Literatury Radzieckiej – nie ma istnieć mistycyzmu, nie ma znajdować się pesymizmu, nie ma istnieć polityki. Poetka podsumowała to tak: Została wcześniej ledwo rozpusta.