Niezmienna przedmiot uwagi poezji Achmatowej wywoływała nie ledwie podane oceny. W realiach Rosji radzieckiej istotniejsze stabilny się słowa Lwa Trockiego z artykułu opublikowanego do wnętrza Prawdzie 26 lipca 1923 roku. Mowa jest wewnątrz zanim o tym, że [jeszcze] pies z kulawą nogą odkąd poetów nie domaga się konkretnych tematów, mogą [jeszcze] zapisywać o czym ostatkiem sił chcą, jednakowoż w środku takim przypadku muszą wiedzieć, że nowa zbiór budująca zmieniony glob nie da im prawa wskazywać się nowymi poetami. W następnych latach nie było ważne, który powiedział powyższe słowa – rutyna od czasu nich nie odbiegała. Poezja Achmatowej przestała znajdować się publikowana, tudzież ją samą usunięto z oddziału pisarzy. Później, co więcej do wnętrza wydawanych do wnętrza latach 80. XX wieku zbiorach jej poezji wewnątrz związku z tym zdarzały się twierdzenia, ze w środku tym okresie poetka przeżywała destabilizacja twórczy, że zamilczała po śmierci Gumilowa. Wbrew temu poetka jeszcze tworzyła, rozmiary tych utworów znalazło się opublikowanych w środku końcu tomach, jakkolwiek sporo zaginęło na przestrzeni ewakuacji dodatkowo przeprowadzek.
A rychło ta poetka liryczna, zjawa plus talent Srebrnego Wieku dotknęła spraw doskonale innych. W tym okresie powstało Requiem. Związane jest ono z dwukrotnymi aresztowaniami jej jedynego syna, grozą terroru, atmosferą wielogodzinnych, milczących kolejek przedtem leningradzkim więzieniem śledczym na ulicy Szpalernej. Przyjmowano w tym miejscu paczki na rzecz uwięzionych, i przyjmowanie paczki było jedynym znakiem, że aresztant żyje. Achmatowa znacznie potem doda do utworu wprowadzenie: W czasie strasznych lat terroru Jeżowa siedemnaście miesięcy spędziłam wewnątrz kolejkach wskroś więzieniami. […] stojąca zbyt mną świniarz z sinymi ustami […] ocknęła się z charakterystycznego na rzecz nas wszystkich odrętwienia także szepnęła mi do ucha (tam wszyscy mówili szeptem): Możecie to opisać? Ja powiedziałam: Mogę. Wtedy garść w środku rodzaju uśmiechu prześlizgnęło się po tym, co dawno było jej twarzą.
Pod samodzielnie skraj tego okresu ukazał się wewnątrz 1940 r. niewysoki tomik poezji. Nie był wydarzeniem – utwory z wielu lat nie uprzedni inne niż poprzednio znane.
W tym samym roku Achmatowa rozpoczęła wieloletnią pracę ponad Poematem bez bohatera, przejmującym zapisem popaździernikowych losów Rosjan. W międzyczasie napisała wiersz Męstwo (Мужество), opublikowany wewnątrz 1943 roku wskroś Prawdę.